اینجاست که ما یک استراتژی جدید را آموزش می‌دهیم. چرا که هدف ما، تربیت فرزندی است که بتواند احساسات واقعی خود را با والدین خود (و دیگران) در میان بگذارد. این کودکی است که یاد می گیرد، برای ابراز احساسات منفی، نیاز نیست که از روش‌های خشونت آمیز و یا کلمات نامناسب استفاده کند؛ و سپس احساس بدی در مورد آن پیدا کند و آن احساس گناه و شرم را با خود حمل کند.

ما می‌خواهیم فرزندمان بتواند در مورد وضعیت احساسی خود صحبت کند و احساس و شرایطی که برایش پیش آمده را از ‘شخص’ جدا کنند. 
با اینکار، ما این پیام را به او می‌دهیم که عصبانی شدن از یک قانون یا یک وضعیت اشکالی ندارد، اما شخصی کردن آن و گفتن اینکه از کسی متنفر هستیم، درست نیست.
از فرزند خود بپرسید وقتی می‌خواهد بگوید “ازت متنفرم”، به جای آن چه کلمه یا عبارتی را می‌تواند جایگزین کند؟! 
وضعیت را پیش‌بینی کنید و مغز آنها را وادار کنید از قبل فکر و مسئله را حل کند. آنها احتمالاً همیشه به یاد نمی‌آورند که از این استراتژی جدید استفاده کنند، اما شما می‌توانید تمرین کنید و آنها را از این برنامه یادآوری کنید.

به طور مثال:
“من می‌دانم که تو از من متنفر نیستی. می‌دانم که تو در مورد این اتفاق احساس بدی داری. میتوانی ازین به بعد در چنین موقعیت هایی، بگویی، “من این وضعیت را دوست ندارم” یا “من از این چیز متنفرم”. ولی اگر باز هم در موضوعی به اشتباه از عبارت  “ازت متنفرم” استفاده کردی، میتوانی دوباره تلاش کنی و عبارت مناسب تری را جایگزین کنی.”